Thursday, 12 November 2026

// // Leave a Comment

அவளுக்காய் என் கடைசி கிறுக்கல்கள்


 

வெண்மை நிற ஆடையில், 

மேகத்துண்டாய் மிளிரும் தேவதை நீ... கருங்கூந்தலின் பின்னலில் 

வெண்பட்டு நாடா முடிந்து, 

காதோரம் ஆடும் சிமிக்கியும், 

கழுத்தில் தவழும் மெல்லிய சங்கிலியும், 

உன் இயல்பான அழகிற்கு 

இன்னும் மெருகூட்டுகின்றன. 


கரங்களில் ஒளிரும் கடிகாரமும், 

வளையல்களும், 

உன் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் 

ஒரு கவிதை நடையைக் கொடுக்கின்றன.


பசுமை போர்த்திய மரங்களின் நிழலில், விரிக்கப்பட்ட வெண்விரிப்பில் 

உன் வாழ்க்கைத் துணையோடு 

நீ அமர்ந்திருக்கும் அந்தக் காட்சி, 

ஒரு அழகான ஓவியம் போல விரிகிறது. 


அவன் காற்றில் வீசிய ஆரஞ்சுப் பழத்தைக் கண்டு இரு கைகளாலும் முகத்தை மூடி 

நீ சிரிக்கும் அந்த மழலைச் சிரிப்பில், 

உன் ஒட்டுமொத்த மகிழ்ச்சியும் வெளிப்படுகிறது. 


மண்டியிட்டு அவன் நீட்டிய வெண்பூங்கொத்தை நேசத்தோடு நீ ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணமும், சிவப்புக் கரடி பொம்மையை 

மடியில் வைத்துக் கொண்டு 

குழந்தையைப் போல நீ ரசித்துப் பார்க்கும் பார்வையும், 

உன் மனதின் நிறைவைச் சொல்லாமல் சொல்கின்றன.


இசைக்கருவியின் கட்டைகளில் 

உன் விரல்களும் அவன் விரல்களும் 

ஒன்றையொன்று தழுவி இசை மீட்டும் 

அந்த நொடிகளும், 

கோப்பைகளில் நிரம்பிய பானத்தை 

இருவரும் பகிர்ந்து கொள்ளும் அன்பும், 

உன் கண்களில் தெரியும் அந்த அளவற்ற காதலும், 

நீ எவ்வளவு அழகான ஒரு வாழ்க்கைக்குள் 

அடி எடுத்து வைத்திருக்கிறாய் என்பதை உணர்த்துகிறது.


இன்று என் வாழ்வில் நீ இல்லை என்றாலும், 

தூரத்திலிருந்து உன் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கும்போது 

என் மனதில் ஒரு ஆழமான நிம்மதி பிறக்கிறது. 


காதல் என்பது 

சொந்தம் கொண்டாடுவது மட்டுமல்ல, 

நாம் நேசித்த உயிர் 

சரியான இடத்தில் சேர்ந்துவிட்டதைக் 

கண்டு நிறைவடைவதும்தான் 

என்பதை நான் உணர்கிறேன்.


உன் தகுதிக்கு ஏற்ற, 

உன்னைப் புரிந்துகொண்ட 

ஒரு அழகான துணை 

இன்று உனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. 

நீ ஆசைப்பட்ட அந்த அன்பும், 

மரியாதையும், மகிழ்ச்சியும் 

உன்னைச் சேர வேண்டிய இடத்தில் 

சரியாகச் சென்று சேர்ந்துவிட்டதில் 

எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி!


இந்த இனிய வாழ்வில் என்றும் வசந்தமும், நிம்மதியும், நிறைவான அன்பும் 

நிலைத்திருக்க 

என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து 

உன்னை வாழ்த்துகிறேன்! 

என்றும் உன் மகிழ்ச்சியில் நிறைவடையும் ஒரு ஜீவன்...

Read More

Monday, 2 November 2026

// // Leave a Comment

என் வாழ்வியல் பற்றிய புரிதல்கள் மாறுபட்டதாய் இருப்பதன் காரணங்கள்

வணக்கம், ரொம்ப ரொம்ப காலத்துக்கு பிறக்கு எழுத தொடங்கி இருக்கன், எழுதனும் எண்டு நினைக்கிறது ஆனா அதுக்கு சரியான மனநிலையோ, நேரமோ கிடைக்கிறது ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு, பாப்பம் இனி மாசம் ஒருமுறையாவது மனசில தோணுற விசயத்த அலட்டுவம்.

சில நேரம் சும்மா இருந்து யோசிக்கேக்க தோணும், என்னடா இது... என்னைச் சுத்தி இருக்கிற உலகமும், என் வயசுக்காரங்களும் வாழ்க்கையை பார்க்கிற விதத்துக்கும், நான் அதை அணுகுற விதத்துக்கும் இவ்வளவு பெரிய இடைவெளி ஏன் இருக்கு எண்டு. நிறையப் பேருக்கு வாழ்க்கை எண்டது ஒரு போட்டிக்களம்; அடுத்தவனை விட முன்னுக்கு நிக்கோணும், தங்களை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தோணும், இல்லைன்னா எல்லாரையும் மாதிரி ஒரு பொதுவான வட்டத்துக்குள்ளேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கோணும். ஆனா எனக்குள்ள அந்த எண்ணங்கள் பெரிசா எடுபடிறதே இல்லை. என் வாழ்வியல் பற்றிய புரிதல்களும் பார்வைகளும் ஏன் இவ்வளவு மாறுபட்டு இருக்கு எண்டு ஆழமா யோசிச்சுப் பார்த்தா, அதுக்கான அத்திவாரம் நான் வளர்ந்த விதம், என் குடும்பம், அங்கை நான் கண்ணால கண்ட விஷயங்கள் தான்.

எங்கட குடும்பம் எண்டது வெறும் நாலு சுவருக்குள்ள வாழ்ந்த வாழ்க்கை மட்டும் இல்லை. அங்க அம்மாவும் அப்பாவும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் காட்டிய அன்பு இருக்கே, அது எந்தப் படத்திலயும் பார்க்க முடியாத ஒரு நிஜம். அதுக்காக படங்களுல வார மாதிரி எல்லாம் இல்ல, அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சு வாழ்ந்த விதம் தான் எனக்கான முதல் பாடம். அவங்க வெளிப்படையா நின்னு 'நான் உன்னை நேசிக்கிறன்' எண்டு வசனம் பேசினதில்லை; ஆனா அவங்களோட ஒவ்வொரு அசைவிலயும், ஒருத்தருக்காக இன்னுமொருத்தர் விட்டுக்கொடுத்த விதத்திலயும் அந்த அன்பு வழிஞ்சு ஓடும்.

முக்கியமா எங்கட அம்மா. தன்னைப் பற்றி ஒரு நாளும் யோசிச்சதே கிடையாது. பிள்ளைகள் நாங்க எல்லாரும் சாப்பிட்டு முடிச்சு, வயிறு நிறைஞ்சு எழும்புற வரைக்கும் அவங்க பசியோடவே அடுப்படியில காத்திருப்பாங்க. எங்களுக்கு எல்லாம் சரியா போய் சேர்ந்திடுச்சா எண்ட திருப்தி வந்த பிறகு தான் அவங்களுக்கு சாப்பாடே இறங்கும். அம்மா எங்களை பார்த்துக்கிற அது சில நேரங்களில் ஒரு சீன தொல்லையா இருந்தாலும் ஏனோ அது வாழ்கையில பெரிய பெரிய திருப்பு முனைகளுக்கு அத்திவாரமா இருந்தது எண்டுறது தான் உண்மை. ஒரு உறவு முறையில 10 வருடங்களுக்கு கிட்ட இருந்தன். அதுல எந்த ஒரு சண்டையும் பெருசா வந்தே இல்லை அதுக்கு பெரிய ஒரு காரணம் இப்பிடியான அந்த விடயங்கள் மனசுல இருந்தது தானோ என்னவோ, அப்பா ஒரு நாளும் சாதாரணமாக கடந்து போனதில்லை. அப்பா அம்மாவை கவனிச்சுக்கிற விதம் ரொம்ப அமைதியானது, ஆனா மிக ஆழமானது.

அப்பாவோட நாங்க சின்ன வயசில இருந்தே முகம் பார்த்து மணிக்கணக்கா அரட்டை அடிச்சது இல்லை. நேரடியா பெரிய உரையாடல்கள் எங்களுக்கிடையில குறைவு தான். ஆனா, அவரோட மௌனத்துக்குப் பின்னால ஒரு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது. வாழ்க்கையில நான் என்ன புதுசா செய்ய நினைச்சாலும், என்ன ரிஸ்க் எடுக்க வெளிக்கிட்டாலும் அப்பா என்னைக்குமே என்னை தடுத்து நிறுத்தினதே இல்லை. காரணம், "இவனுக்கு நாங்க சொல்லிக் கொடுத்த வழிகாட்டல் பிழையாது, இவன் தப்பான பாதைக்கு போயிட மாட்டான், வீணாப் போகமாட்டான்" எண்ட அந்த அசாத்திய நம்பிக்கை அவருக்குள்ள இருந்தது. அந்த சுதந்திரமும் நம்பிக்கையும் தான், தோல்விகளைப் பார்த்து பயப்படாத ஒரு மனிதனா என்னை உருவாக்குச்சு.

இதோட சேர்த்து, மிகச் சின்ன வயசிலேயே எனக்குப் புத்தகங்கள் பழக்கமாகினது இன்னுமொரு பெரிய திருப்புமுனை. வாசிக்க வாசிக்க உலகம் எவ்வளவோ பெருசு எண்டு புரிஞ்சது. மனித மனங்களோட பல பரிமாணங்களை எழுத்துக்கள் வழியா பார்க்க முடிஞ்சது. அந்த வாசிப்பு என் பார்வையை முற்றிலுமாக மாத்தி, எதையும் மேலோட்டமா பார்க்காம அதன் ஆழத்தை உணர வச்சது.

வாழ்க்கையில நாமும் எத்தனையோ காயங்களை கடந்து தான் வந்திருக்கம். சில இரவுகள்ல யாருக்கும் தெரியாம தனியா இருந்து அழுத தருணங்கள் உண்டு, மனசுக்குள்ள தாங்க முடியாத வலிகளை பூட்டி வச்சு துடிச்ச நாட்களும் உண்டு. ஆனா, அந்த வலிகளுக்கு மத்தியிலயும் எனக்குள்ள ஒரு பிடிவாதமான தெளிவு எப்பவுமே இருக்கும் — நாம நேசிச்ச மனுஷங்க, அவங்க சந்தோஷமா இருக்கோணும். அந்த சந்தோஷத்தில நாங்க அவங்க கூட இருக்கிறோமா இல்லையா எண்டதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே இல்லை. அவங்களோட வாழ்க்கையில அவங்க நிம்மதியா சிரிச்சுகிட்டு இருந்தா, அதுவே போதும். சுயநலமில்லாம அடுத்தவங்களுக்காக நிக்கிற இந்த குணம் கூட, எங்கட வீட்டுல அம்மா பசியோட காத்திருந்து எங்க வயித்தை நிரப்பின அந்த இடத்தில இருந்து தான் எனக்குள்ள ஊறிப்போயிருக்கோணும்.

வாழ்க்கை எண்டது அடுத்தவனை முந்திக்கொண்டு ஓடுற பந்தயம் இல்லை; கூட இருக்கிறவங்களுக்கு எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம அன்பைக் கொடுக்கிறதும், நம்மால மத்தவங்களுக்கு நிம்மதி கிடைக்கிறதும் தான். மத்தவங்களோட ஒப்பிடேக்க என் பார்வை வித்தியாசமா, சில நேரம் பிடிபடாததா தெரியலாம். ஆனா, அப்பா தந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், அம்மா சொல்லித்தந்த சுயநலமில்லாத அன்பும், வாசிப்பு திறந்துவிட்ட உலகமும் தான் என்னை இந்த இடத்தில நிப்பாட்டி வச்சிருக்கு. எனக்கு இந்த வாழ்க்கை முறை ரொம்பவே பிடிச்சிருக்கு.


Read More